دنیای گزانتینی من

2009-05-04T13:06:00.000-07:00

شب می شود روز می شود او راه می رود و راه می رود و بی گدار به آب می زند و نمی فهمد سراب را که بی رحمانه به صورتش کوبیده می شود
و او روی رگ های آماس کرده اش مدام چوب خط های انتظار را قی می کند و باز راه می رود و نمی نشیند و نمی خوابد و حرف نمی زند و واژه های ورم کرده ی میان لب هایش را به دندانی می تاراند و خمیازه هایش را توی خورجین ساعت دوازده ظهر قایم می کند و به ساعت پنج عصر سیگاری می گیراند و پاهای گره شده اش را از هم باز می کند , دست هایش را مشت می کند و دوباره راه می رود و تلاش می کند پا روی مورچه ای نگذارد و تلاش می کند خواب خدا را برای هزارمین بار با چشم هایی باز ببیند
خسته می شود و می بیند که ذره های تنش به بی نهایت انفجار می رسند و می ترسد و نمی ایستد و راه می رود و به غفلت مورچه ای را له می کند و ناگهان اشک هایش تمام جای پاها را پر می کنند و چشم هایش سو می بازند اما او نمی ایستد و راه می رود و قدم هایش تندتر می شوند و دست هایش مشت تر و سکوتش فریاد می شود و فریادش میان گلوگاه مرتعشش تیرباران...و او رنگ میبازد و قدم هایش به هم می پیچند ... و سرانجام ناگهان به تلنگر قلوه سنگی کوچک از هم می پاشد... همین

2009-01-20T13:12:00.000-08:00

...خرچنگ قورباغه

...ایلیا بورسوویچ تال

...سرگیجه های دیوارهای افقی

...ایوان ایوانوویچ اِنجل بورسولسکی

...گذر گذر گذر گذر

...من

...پچ پچ موش های پای دیوار

...رنگ

...نور

...صدای شاتر دوربین

...خنده می کنی ؟ خجالت نمی کشی؟

...کشیدنم نمی آید

...وا

...تو

...!شب بخیر ماما! شب بخیر پاپا

...مداد شمعی دوازده رنگ اوریجینال

...استاد ِ مدعی ادب در سراسر خاومیانه

...صد در صد تضمینی

...هِم

...کور

...کور؟

...!خب باشه کور

...کنتراست رنگ های شفاف و خاکستری

...استاد؟ چند می گیرین گاله رو ببندین؟

...خروس

...قار قار بی امان کلاغ های فصل عطسه ها و سرفه ها

...حناق

...درد

...مرض

...به به

...نقطه

...نقطه نقطه نقطه

...می شوم؟

...می شوم

...از برای بسی چیزها

...روزمرگی ها

...به دو می روند خط ها

...و کلمه ها که قاطی می شوند توی گیج ویج این همه

...این همه چی؟

...این همه هیچی

...اوووووووپس

...کاری به کارم, که کاری به کارتان

...بیبیدن ِ مغز تا سر حد معجزه

...بی ادب

...هی هی

...سیگارهای مداوم

...قهوه های

...اوه اوه این روشنفکرو نگا

...خاطرات

...بمب

...بچه های بی گناه

...مگه فرقی هم می کند؟

...پیاده رو های برفی

...گریه

...من و فمّ فاتال شدن هایم

...برو بچه

...خزعبل

...پراکندگی افکار... انگار

...باشد

...مامان! چراغو خاموش می کنی؟

...چراغ که خاموشه

...نه! چراغ مغزمو می گم

...!!!

...آخه فکرام خوابشون می یاد

...!!!

2009-01-12T04:18:00.000-08:00

رؤیاها در سکوت می آیند و در سکوت هم می

روند
انگار که مهمان ناخوانده ای, انگار که

تلنگری گاه به گاهی که تو را یاد تویی می اندازد گیر افتاده میان این مدرنیته ی تو

خالی ِ پر از شیله پیله
رؤیاها در ذهن و تخیلات قدم می زنند و گاه از فرت عجله تنه می زنند به تمام واقعیات

اندیشه
همین تنه است که لذتی را از بدوی ترین غریزه ها بر می انگیزد و گاه گاهی می سوزاند دل را و کودک ِ تنها مانده ی درون را که خیال بادبادک بازی توی این شلوغی ِ رئالیسم ِ بی شیر و شکر ِ این روزگار, رهایش نمی کند

2008-11-18T13:59:00.000-08:00

همیشه از جایی آغاز می‌شود که انتظارش را نداری. یک مرتبه به خودت می‌آیی و می‌بینی وسط خاطره‌ای افتاده‌ای که تمام روزهای گذشته سعی کرده‌ای پنهانش کنی. هر چه با خودت تکرار کنی که همه چیز تمام شده و دلیلی برای به یادآوردنش وجود ندارد، باز یک روز با یک بهانه‌ی خیلی کوچک خودش را از یک گوشه‌ی ذهنت بیرون می‌کشد و هجوم می‌آورد به گذر دقیقه‌های آن روزت

پدرام رضایی‌زاده

2008-10-27T12:42:00.000-07:00

آن اوایلی که مرا هل داده بودند توی زندگی بدجور شاکی بودم. از این که چرا من را درست مانند آن تخم مرغ بی چاره ای که از شکم گرم و نرم مرغ بی چاره تر از خودش پرتاب می شود بیرون , برداشته اند و انداخته اند توی این دنیایی که پیر آدم را در می آورد. که چرا به تنهایی من احترام نگذاشته اند و اجازه نداده اند توی شکم خدا بمانم

راستش حالا که چند سالی از آن هل دادن میگذرد دیگر آنقدر ها شاکی نیستم. بیشتر خوشحالم. از بودنم , از بودنشان , از بودنمان. همه ی این ها دوست داشتنی است اما یک جای کار ایراد دارد یک ایراد بزرگ که از همان اوایل تا حالا حل نشده است, این که اطرافیانم مدام وسط تنهایی من در رفت و آمد باشند مشکلی است که هیچ جور نمی شود از آن کوتاه آمد. یعنی می خواهم بگویم که با هم بودنمان خوب است که بخندیم , دیوانه بازی در بیاوریم, بگردیم, حرف بزنیم , اما من از یک لحظه, درست از لحظه ای که دلم خواست بروم توی پیله ی خودم. یا وسط جمع ناگهان بلند بشوم و خنده هایم را جمع کنم بروم توی اتاق خودم و نخواهم ساعت ها قیافه ی هیچ بنی بشری را ببینم. یا سکوت و تنهایی و دلتنگی هایم را بردارم و بگذارم توی جیبم و بروم زیر باران خدا , توی پیاده روها قدم بزنم و کسی به من پیله نکند که که نرو که سرما می خوری که حالا چه وقت بیرون رفتن است و یا وسط دیوانه بازی های چند نفره همه چیز را نصفه بگذارم و بروم یک جایی بنشینم و توی خیال های خودم غرق شوم

می گویند دیوانه است؟ خب بگویند . گیریم من دیونه ام .خب باشم. که چه؟

می دانید همه چیز از همان اولین تنهایی شروع می شود. همانی که آنقدر لذت نصیبتان می کند که حاضر می شوید تا آخر عمر به خاطر نگه داشتنش مثل جنگ جوهای جان بر کف با خلق خدا بجنگید.همانی که فکر می کنم بچه ها خوب درک می کنندآن را

می خواهم بگویم من لذت می برم از خلوتی که وسط پفک خورانمان با دخترک فال فروش سراغ آدم می آید و آدم را مجبور می کند برای چند لحظه برود توی عالم خودش . لذت بخش تر از آن وقتی است که می بینی دخترک با لبخندت همه چیز را می فهمد و می گذارد تا چند دقیقه ای توی حال خودت باشی, چیزی که من توی بزرگ ترها مثلش را ندیده ام

یا اصلا همان حس عجیب و غریبی که درست وسط قصه خواندن برای بچه های قد و نیم قد _همان هایی که پدر و مادرشان از روی خود خواهی نکرده اند بروند و این بچه هی بی گناه را برگردانند توی شکم خدا, با این که می دانسته اند از پس بزرگ کردنشان بر نمی آیند_ یک دفعه تمام تن آدم را پر می کند که آدم دلش می کشد سر یکی از همین بچه ها را بغل بگیرد و سر خودش را بگذارد روی موهای او و توی خلوت خودش آرام اشک بریزد برای بی گناهی اشان و اشک بریزد برای خودش و باز هم اشک بریزد برای همان بچه ها که خوب می فهمند این حسی را که ناگهان سراغ آدم می آید. چیزی که من مثلش را توی بزرگ ترها ندیده ام

می خواهم بگویم این خلوت دوست داشتنی مثل ناموس آدم می ماندو بعضی ها این را واقعا نمی فهمندو این خیلی بد است که مجبور باشی با کسانی که دوستشان داری سر ناموست بجنگی

می خواهم بگویم همه چیز این دنیا را می شود به فلان جای پسرک دو ماهه ی همسایه ی دیوار به دیوار هم حساب نکرد اما نمی شود بی خیال پاره پاره شدن خلوتی شد که که برایت از همه چیز عزیز تر است

می خواهم بگویم چه می شود اگر کمی ازین بچه ها یاد بگیریم که آنقدر معصومانه درک میکنند که آدم شرمش میشود از این همه شعور نداشته اش

میخواهم بگویم ترا به خدا بیاییدانقدر تنهایی و خلوت همدیگر را پاره نکنیم همین

2008-10-23T15:18:00.000-07:00

سکوت می شوم تلخی این سرما را

بی بغض , بی ترانه , بی انارهای این پاییز رنگ به رنگ حتی

...تنها سکوت میشوم

2008-10-21T15:59:00.000-07:00

...کاش ذره ای, تنها ذره ای, انسان بودی

2008-10-20T14:51:00.000-07:00

و تو تنهاترین شب زندگی ات را , جرعه جرعه می نوشی و کنار یکی از مرگ های بی شمارت

.به خواب می روی

عباس صفاری

2008-10-17T15:39:00.000-07:00

...هنوز باورم نمی شود

2008-10-15T14:16:00.000-07:00

من و خیابان های شلوغ و کافه های پر از دود و قهوه و دفتر و خودکار و نوشتن خط خطی های این ذهن درهم و نگاه های بیمار و کارهای ناتمام و قدم های گیج و دست های سرد و دلتنگی های خیس و دویدن دیوانه وار زنی توی این خواب های لبریز از آشوب و خاطرات پر از گه گیجه های بنفش و قلبی که جایش را توی این دهان خوش دیده است و مدام می تپد و من و من و من و سالی که انگار قرار است بی انار بگذرد

...کم آورده ام...به همین سادگی

2008-10-13T13:09:00.000-07:00

این روزها صدای شاتر دوربینم را به همه چیز

ترجیح میدهم

توی قاب کردن زمین و آسمان بد جور آرامم می کند

چند تا کار پیدا کرده ام , از عکاسی و نویسندگی توی مجله های مورد علاقه ام گرفته تا کارهای مربوط به رشته ی خودم

دارم منتقل میشوم , ازین شهر خواب زده به شهری دیگر , مقدماتش جور شده مانده است اصل کاری که تا چند ماه دیگر حل میشود

حال دل دلک هایم هم خوب است , گوش شیطان کر

این را مدیون آن بالایی هستم که انگار دست یک نفر را چراغی داد و گفت بیا برو این دختر خواب زده را بیدارش کن

مدیون آن یک نفر هم هستم که با حرف های دردناکش همه چیز را روشن کرد تا حال حالای من خوب باشد

و مدیون یک نفر دیگرهم که سکوتم تنها برای او شکست که آنقدر مهربان و نیکوست که آرامم کرد

تنهای تنها شده ام . یک تنهایی تلخ اما خوشایند که حاظر نیستم آن را با هیچ کسی قسمت کنم

نگرانی های همیشه ام را هم داده ام به باد بی سامان که ببرد یک جایی گم و گورشان کند

چند وقتی هم هست که هر شب چند ستاره از آسمان خدا کش میروم و می گذارمشان روی میز اتاقم تا به جای این لامپ سوخته ی لعنتی, اتاقم را روشن نگه دارند . راستش نه حوصله عوض کردن لامپ را دارم , نه اصلا دلم می آید که عوضش کنم . فکر می کنم خواب های خوبم را هم مدیون همین ستاره ها باشم. هییییییی

در کل حال من خوب است , ملالی نیست جز دلتنگی برای روزهای نیامده :دی

2008-10-07T12:38:00.000-07:00

سکوت میشوم ...ومیروم
میروم برای مدتی تا کنار بیایم با شنیده هایم
این دو سال زندگیم بد جور میلنگد
میدانم اگر بمانم دیوانه میشوم. این را خوب میدانم
...باید بروم
تنها دعایم کنید ...همین

2008-10-05T15:26:00.000-07:00

نمیدانم دنیا به طرز وحشتناکی کوچک تر شده است یا آدم ها به طرز حیرت آوری کثیف تر , تو می دانی؟

دلم برایش میسوزد , دلم برای خودم هم می سوزد ...برای سادگیش , بری سادگیم

تو میدانستی که بازیگر خوبی است , خیلی خوب . این را دیر فهمیدم , کاش برای او دیر نشده باشد

کسی نیست بیاید این بو را این صدا را این دستها را این خاطرات را که درست پشت ذهن کبود شده ام رژه میروند...از من بدزدد؟

دلم رفتن می خواهد , دور شدن ازین کثیفی ها که اسمش را دوستی گذاشته اند

دلم چمخاله میخواهد

مینا مینا مینا چمخاله را گم کرده ام, توی نقشه پیدا نمیشود , از بی عشقی است؟

فکر می کنم ته کشیده ام این روزها

این کابوس مدام لی لی می کند میان تمام لحظه های بیداریم , خجالت نمی کشد از بزرگی اش , خجالت نمیکشد . بیایید , بیایید این کابوس بی پدر را از لحظه هایم بیرون بکشید

این دیوار ها دارند گریه میکنند , من نمی دانم برای که , شاید برای من . اما من دلم نمی خواهد کسی برایم دل بسوراند , دلم نمیخواهد. این را به چه زبانی بگویم ؟ شما زبان دیوار ها را میدانید؟

این سطر های بی ربط مدام ردیف می شوند زیر هم

چکار کنم تقصیر من نیست , این ذهن خواب زده هذیان شبانه دارد , بد نگو زیر لب باشد؟

...پسرک خوب گفت...قسم به همین چمخاله را

...خوب گفت

مینا مینا مینا قسم به همین چمخاله , دیوانه نشده ام من

2008-10-05T09:41:00.000-07:00

کلاه و کلمه و کافه و سیگار بهمن کوچک و ابروهای به هم پیوسته و دستی که چپ کار بودنش دوست داشتنی است و صدایی که از همه ی این ها دوست داشتنی تر است و تکرار و تکرار و تکرار و من و تحمل این همه آدم هایی که... راست میگوید دخترک... راست میگوید

پ.ن: دخترک با آ شروع میشود و با ه تمام , که پنج حرف دارد دخترک و من هیچ کدام ازین پنج حرف را نمی شناسم . گفتم که نپرسید این دخترک کیست

2008-09-29T14:56:00.000-07:00

اگه از دو تا یکی برداریم چی می شه؟"

چیزی نمی شه یعنی نباید اتفاق خاصی بیفته یا ما به اون یکی احتیاج داریم یا نداریم. اگه داریم که برداشتیم , اگه هم نداریم که غلط کردیم برداشتیم

اگه از دو, یکی برداریم چی میشه؟

اگه وارد باشی چیزی نمی شه . فقط باس دل داشته باشی

اگه از دو, یکی برداریم چی میشه؟

اون یکی , نیست که نشده , هست, یه جایی هست .فقط دو تای ما یک تا چیز شده که این جاست و یکی , که یه جای دیگه است

وقتی میگوییم چیزی منهای چیزی, یعنی چی؟ به فرض یک چیزی اینجاست یک چیز دیگری هم آنجا.ما که نمیتوانیم چیزی را که آنجاست از چیزی که اینجاست کم کنیم ! مگر آنکه هر دو را یک جایی جمع کنیم , که خودش میشود یک چیز دیگری. بعد آن چیزی را که می خواهیم کم شود, کم کنیم. که تازه میشود همان چیز قبلی . خب این چه کاری است؟ پس اگر دو چیز یک جا نباشد,ممکن نیست بشود آنها را از هم کم

*"کرد

و حتی نمی شود جمع شان کرد

...

از کتاب ' ها کردن' - پیمان هوشمند زاده *

پ.ن 1 : اعداد را تغییر دادیم پس ما

!میتوانیم

پ.ن 2 : این بالایی ها حال و روز این روز ها ی من است

پ.ن 3 : بی ربط کلا ً

2008-09-28T13:28:00.000-07:00

آن مرد آمد

آن مرد میان رقص برگ و باد آمد

آن مرد با دست های سرد آمد

آن مرد تمام یادگاری ها را جایی جا گذاشت و خالی آمد

آن مرد با قدم های گیج آمد

آن مرد با بوی سکس و ساندویچ پنیر و سبزی آمد

آن مرد تمام کوله بارش , بودنش بود

آن مرد بی آنکه کوله بار از شانه بردارد عزم رفتن کرد

آن مرد رفت

آن مرد رفت و رقص برگ و باد را برد

آن مرد رفت و دست های سردش را برد

آن مرد رفت و قدم های گیجش را برد

آن مرد رفت و نگاه مبهوت دخترک را برد

آن مرد رفت و تمام بودنش را برد

...آن مرد رفت و

رفت تا برای کسی دیگر از نو , عزم آمدن کند

پ.ن: گه گیجه های نیمه شب های بی خوابی

پ.ن2: سه نقطه , پاییز , فارسی اول ابتدایی , هجوم رنگ و دلتنگی

2008-09-26T12:40:00.000-07:00

کجایند آن پیران ؟

همان پیرانی که بی آنکه بذر تاک هاشان روی خاک این زمین بنشیند ,از شراب مدام دوست نوشیدند و مست شدند

کجایند آن پیران؟

2008-09-19T16:03:00.000-07:00

صدای هارت سیمفونی از توی گوشی رد میشود و درست پرتاب میشود توی صورتم اینهو فحش آب نکشیده

بی خیالش میشوم و میگذارم آنقدر زنگ بخورد تا خفه شود

دنبال فیلتر میگردم که پیدا نمیشود هی هی

بعد فکر میکنم چرا من این ترم گند زده ا م به تمام تصمیم هایم و واحدهای کم برداشته ام , انقدر به این موضوع فکر میکنم که سر درد میگیرم تا آخرش نتیجه حاصل شود که حماقت های من را پایانی نیست و از این حرف ها

خنده ام میگیرد و چشمم می افتد به قیافه ی کج شده ام توی آینه , بی غیرت میشوم و چند تا فحش آبدار به آبا واجداد بینوایم نثار میکنم باشد که روحشان قرین رحمت گردد

هارت سیمفونی همچنان روی اعصاب قدم میزند رسما

دنبال فیلتر میگردم که پیدا نمیشود هی هی... پیدا نمیشود هی هی

اوضاع مضحکیست

به " کلاو" فکر میکنم و به رفتنش و نمیدانم چرا دلم میسوزد برای" هم" ...مسخره است لابد

سی دی هایم پخش میشوند روی زمین و درست توی همین لحظه, گوشی, نامجو پخش میکند, این یعنی آدم عزیزی پشت خط است . ذوق میکنم و میدوم طرف گوشی , دست که دراز میکنم بردارمش تازه یادم میافتد آدم عزیز رفته است و من از حرص , این آهنگ را برای زنگ موجود دیگری گذاشته ام ...آنوقت است که اشک هایم دیگر طاقتشان طاق میشود و بقیه ی ماجرا

گریه هایم که تمام میشود دوباره یاد کلاو می افتم و دلم برای هم میسوزد

فیلتر همچنان گم و گور است و آدم سمج همچنان پشت خط

کله ام سنگین است و من آرزو میکنم دکتر هانیبالی پیدا شود که این کله ی مادر مرده را با تمام مخلفاتش یکجا قورت دهد

سی دی ها را که جمع میکنم دوباره یاد "هم" می افتم و دلم برای کوری اش میسوزد

بیخیال فیلتر میشوم و جفت پا میپرم روی تخت و زانوهایم را بغل میکنم و فکر میکنم

به سایه ام که مدت هاست ندیدم اش

به جیب های خالی ام که از بس خمیازه کشیده اند گشاد شده اند

به یک آدم که زنگش توی گوشی ام نصیب کس دیگری شد

به پاهایم که که مدام بد و بیراهم میگویند

به سر دردم

به دیازپام

نه نمیشود

بله؟ بله؟

کجا؟

مگه امروز بود؟

!عجب

...باشه الان میام

2008-09-10T15:11:00.000-07:00

گفتی راست میگفتم. راست میگفتم؟ خدایا میشود راست نگفت ؟ میشود روزی؟

خدایا مگر مرض داشتی این همه فاصله را بی رحمانه توی صورتمان تف کنی؟ مرض داشتی چشم هایی را توی حسرت چمدان های پر بگذاری و چشم های دیگری را توی حسرت چمدان هایی که هیچ وقت پر نشوند؟ نمیشد جای این ها را عوض کرد ؟ میشد! اما تو حوصله اش را نداشتی . یا شاید هم این درد ها و وابستگی های آدمیزادهایت مفرح تر از آنند که بخواهی به راحتی ازین تفریح کثیف دل بکنی .مرض داشتی ؟ مرض داشتی... نخند ! این هایی که میگویم واگویه نیست , حقیقتی ایست که تو درست شبیه پیشخدمت های موزی تا میتوانستی قهوه تلخ را چاشنی اش کردی ... بی ذره ای شکر که دلمان را خوش کند اندکی ...و تعارفمان کردی با نهایت احترام ... انصافت را شکر . حالا خوب نگاه کن ... نگاه کن لرزیدن دل ها را , نگاه کن چشم های باران زده را , دست هایی را که از هول فاصله ها تر میشوند ... خوب نگاه کردی ؟ حالا کمی شرمنده شو از انصافی که خرجمان کردی ...کمی فقط , زیادش انتظار بیهوده ایست , کمی , تا دلمان خوش باشد به همین شرمندگی . عصبانی شده ای؟ برایم مهم نیست , اصلا مهم نیست گفتم تا بدانی

نترسید کافر نشده ام . از دست خدای پیپ به دستتان عصبانی ام .فقط همین

حالا تو برو . سه گانه هایت را هم با خودت ببر .این فاصله ها برای ماست , باید خوب ازشان استفاده کنیم ! فقط یادت باشد میان دود و دوست و سه گانه ها کسی را اینور فاصله ها فراموش نکنی...کسی که بی مهابا انتظار پر شدن چمدانش را میکشد تا روزی گم شود با نفرت از هر پیدا شدنی. همین

2008-08-30T14:49:00.000-07:00

راست می ایستم و میگویم :خب باشد درست ... درست که من مخالف تمام ایده آل ها هستم ... و اعتدال ? خب باشد این هم درست , فکر اعتدال , آن هم اعتدال همه چیز وهمه کس , خود, یک ایده آل است

می گویی رادیکالی برخورد نکن . می گویم همین حرفت هم ایده آلیست که من از پسش بر نمی آیم . عصبانی می شوی و سکوت می کنی

... و بعد

بعد یک روز , وسط خیابان , زیر آفتاب تفت داده , میان انبوه مردم , دو نقطه ی شفاف, تمام چشمانت را پر می کند , دو نقطه ی شفاف که چسبیده اند روی صورتی که برایت غریبه است... ناگهان تمام عقایدت را در خطر می بینی ... با تمام تلاش میجنگی ... و... شکست میخوری , تا از آن به بعد قبول کنی که آن دو چشم ایده آل های تو اند , بی هیچ اعتدالی

...

میخندی , میخندی , میخندی .... نگاهم میکنی و باز میخندی . می خواهی چیزی بگویی اما پشیمان می شوی و بازهم

میخندی و من تنها سکوت می کنم

2008-08-30T14:33:00.000-07:00

...خب اینم از این

2008-08-29T15:01:00.000-07:00

Nobody : Did you kill the white man who killed you?

William Blake : I'm not dead.

Nobody : What name were you given at birth, stupid white man?

William Blake : Blake . . . William Blake.

Nobody : Is this a lie? Or a white man's trick?

William Blake : No, I'm William Blake.

Nobody : Then you are a dead man . . .

فیلم مرد مرده (1995) ? شاهکار ارزشمند جیم جارموش.

2008-08-26T14:49:00.000-07:00

شب آفتاب نمي خواهد

و آفتاب نمي خواهد از ستاره ی صبح

نشان همهمه بر گيرد
ستاره منتظر آفتاب مي ماند

و آفتاب مي ماند

که هر ستاره پر از انتظار

و شب پر از ستاره ی هر انتظار

و انتظار پر از خوابِ آفتاب شود

ستاره همهمه از آفتاب مي خواهد

و آفتاب نمي خواهد

-یدالله رویایی -

...آفتاب نمي خواهد

...آفتاب

... نمي خواهد

...آفتاب

...

2008-08-23T14:22:00.000-07:00

بی گذر زمان , بی حضور مکان . ماندن با یادت . همان یادی که نبودنش تیر خلاصی است بر حضوری که زمان و مکانش را از یاد برده است

میگویم از یاد برده است , دروغ نمیگویم . وقتی زمان حکم نبودنت را صادر میکند و تمام مکان ها حضورت را انکار ; دیگر این دو میشوند دشمنانی که باید از یاد بردشان ... و من یاد گرفته ام که از یاد ببرم و تنها به چهار دیواری سیالی اکتفا کنم , بدون چراغی که جای خالیت را روشن کند

همین چهار دیواری برای من کافیست , برای تمام لحظه هایم کافیست . مهم نیست اگر خالی بودنش را میخندند , که من تمام خالی ها را فریاد زده ام , با نگاهم , با لبخندم , با سکوتم , بی ترس از قضاوت دیگران . همان هایی که دلسوزانه تجویز گریه میکنند , همان هایی که نمی دانند بغض من , خود را , بی آنکه به بلوغ برسد , در میان گلوگاهم به دار آویخته است . درست مانند جنین هفت ماهه ای که پیش از من خود را میان گوشت و خون به دار آویخته بود

کاش میماند , کاش به امید دنیای پر ابهامی فرسنگ ها فراتر , تمام زندگیش را طنابی برای مرگ نمیکرد... که اکر میماند , تمام من ,دیگر چیزی جز مفهومی مجرد از شادی کودکی به دنیا نیامده نبود

دیر شده است عزیز . برای تمام این حرف ها دیر شده است ; مفهوم مجرد بودن من حالا کودک بیست ساله ایست که کودکیش را جایی جا گذاشته است , کودک بیست ساله ای که پوست تنش دارد بی مهابا از انبساط عشقی خواب زده ترک میخورد

... کودک بیست ساله ای که

بیست... بییست ... بیست... این عدد هر روز و هر روز تمام تلخی اش را بیرحمانه توی صورتم تف میکند . درست در لحظه هایی که شادی های کودکانه ام می خواهند جای خیال نبودنت را بگیرند , درست توی همان لحظه ها فریاد میزند : تو بزرگ شده ای , بزرگ شدن یعنی درد . مهم نیست درد چه باشد , همین که درد داشته باشی یعنی من هستم . همین کافیست

راست میگوید, شادی های کودکانه بی حضور تو به چه کار آیند؟

دیر است ... برای این حرف ها هم دیر است , این دیوار ها خالی تر از آنند که بشود با لبخند و اشک و کلمه پرشان کرد

تنها میشود رویشان نوشت : دل من که تاريک است تا بلندترين نردبان گره خورده به ديوار ...بی خیال

2008-08-19T14:10:00.000-07:00

درست وقتی که پا روی پا انداخته ای و داری دانه دانه انگور توی دهانت میگذاری و فکر میکنی قرار است حداقل برای مدتی اتفاق بدی برایت نیافتد , درست همان موقعی که نبضت مرتب میزند و نفس هایت آرام است , گوشی ات دارد آهنگ مورد علاقه ات را پخش میکند و تو بی خیال نشسته ای و دانه دانه انگور توی دهانت میگذاری , درست همان موقع است که اتفاق بد می افتد. همانی که خیالت را به هم می ریزد , همانی که قلبت را می لرزاند , همانی که به تو میگوید کسی از زندگیت کم شد

اما من آرامم ... خیال هایم به هم ریخته و فکرم درست کار نمی کند , باشد درست , اما آرامم

وقتی عادت می کنی هر دو روز یک بار , یک بحران داشته باشی , دیگر قبول می کنی که بی خیالی تنها شرط بقاست... و من بی خیالم این روزها

با اینکه بعد از آن اتفاق نبضم تند تر می زند , خواب هایم پر از کابوس شده و گوشی ام , اس ام اس های بد تحویلم میدهد , اما من لبخند میزنم و در خیالم بادبادک هوا میکنم , استک گلابی میخورم و از روی تعداد بطری هایشان حال و روزم را حدس میزنم , عکاسی میکنم و از صدای شاتر دوربینم لذت آلود میشوم , مینویسم و با جمله هایم تاب بازی میکنم و کلی کارهای دیگر

ساعت 2 بعد از نیمه شب است و من دارم کلمه ها را یکی یکی تایپ میکنم و آهنگ " آنینتندد " میوز را گوش میکنم

بگذار اتفاق -خوب یا بد- هرچه قدر که میخواهد بیافتد , من آرامم و بی خیال . مهم این است

2008-08-09T13:49:00.000-07:00

ولاديمير: واقعاً ديگر دارد بی‌معنی می‌شود

.استراگون: نه به اندازه‌ی کافی

در انتظار گودو - ساموئل بکت

2008-08-03T05:29:00.000-07:00

جایی سراغ داری ؟
میخواهم چند روزی گم و گور شوم , میخواهم چند روزی دور شوم از اضطراب ها , دلشوره ها , کثافت ها , خیانت ها و از آدم هایی که هرچه بچلانیشان محض رضای خدا , دو قطره صداقت , دو قطره آدمیت ازشان نمی ریزد

جایی سراغ داری ؟

میخواهم چند روزی گم و گور شوم

خسته ام از این همه لبخند , خسته ام از این همه خواب , از این همه دوست داشتن که پاره میکند آدم را . میفهمی ؟ پاره می کند

جایی سراغ داری ؟

دلم برگ می خواهد و باد و خاک ... و آب که پاک کند روحم را از همه این درد ها . دلم گنجیشک میخواهد و پروانه

حالم ازدیدن این همه آدم بد می شود. آدم که چه عرض کنم , به قول دوستم عمودی های دو پا , جانورانی که دیگرعقل گربه را هم ندارند. این طوری نگاهم نکن , نترس دیوانه نشده ام , عصبانی ام . همین ...عصبانی

جایی سراغ داری ؟

دلم سکوت می خواهد و ترانه . تناقض چرا؟ نه خوب من , اشتباه می کنی , ترانه اگر ترانه باشد حکم سکوت دارد و آرامش

می دانی , حالم از صدای راه رفتن به هم می خورد , حالم از آن صدای نامفهومی که از این دهان های کج و کوله بیرون می ریزد به هم می خورد

دلم سکوت می خواهد و ترانه

اصلا چه میگویی ؟ دلم می خواهد غر بزنم . دلم می خواهد غر بزنم . دلم می خواهد غر بزنم . شکایت کنم از این همه درد , از شب هایی که با هجوم وحشتناک خواب های وحشتناک صبح میشود , از صبح هایی که با هجوم وحشتناک خواب هایی که به طرز مبهمی حقیقی اند شب می شود , از خودم , از این سر درد که پیر کرده است مرا , از این بالا آوردن خواب هایم دم صبح , از این کمر درد که دکتر با تأسفی نفرت انگیز عصبی اش میخواند
از تو , از آن مردک که آن بالا نشسته و گوش هایش را پنبه کرده تا مبادا حرف حقی به گوشش برسد

دلم جایی می خواهد که نه خدا باشد و نه آدم و نه حتی تو مهربانم . که تا چشم کار می کند سبزه باشد و باد و صدای پیچیدنش میان سبزه ها . جایی که پر باشد از پیچک های امین الدوله ... نخند , مگر می شود جایی بروی و نوستالژی هایت را با خودت نبری؟
و ... و دو تا فرشته ... فکر میکنم فرشته ها حالم را خوب کنند

جایی سراغ داری؟

2008-07-30T14:00:00.000-07:00

دلتنگ ترین دختر دنیا یکجایی همین دورو بر هاست روی زمینی که نمی داند از فرط بی ریختی هشت ضلعیش بخواند یا مربعی که زاویه هایش را از دست داده است
دلتنگ ترین دختر دنیا خواب هایش عین بیداریست و بیداری هایش بوی خواب بعد از ظهر میدهد
دلتنگ ترین دختر دنیا دوست داشتن هایش را قاب میگیرد بعد اخم میکند از قاب در می آوردشان و مثل پوستر های دیگرش میچسباند دیوار اتاقش
دلتنگ ترین دختر دنیا طبیعت گرایی ایست بی نظیر طوری که گاهی از هجوم این همه آجرو آهن وحشت میکند
دلتنگ ترین دختر دنیا کوچه های شهرش را خوب می شناسد اما خیابان هایش را نه . گم نمی شود اما میدانم
دلتنگ ترین دختر دنیا بوی قهوه ها را شماره گذاری میکند بوی آدم ها را هم . از بس که تلخند هردوتاشان و آن وقت که شماره هایش سر به فلک کشید مینشیند و ریز ریز میخندد بعد گریه میکند بعد میخندد
دلتنگ ترین دختر دنیا باقی مانده ی بوی سیگار را توی پیاده رو خوب میشناسد چشم هایش را میبندد اسم سیگار را میگوید ذوق میکند و باز ریز ریز میخندد
دلتنگ ترین دختر دنیا زیاد هم دلتنگ نیست , شاد که هست میشود شادترین دختر دنیا , غمگین که هست میشود غمگین ترین دختر دنیا , ماه را که میپیچاند میشود قوی ترین دختر دنیا , دلتنگ که میشود... و حالا دلتنگ است
دلتنگ ترین دختر دنیا این روز ها با گونیا به جان زمینش افتاده تا بلکه زاویه ای برایش دست و پا کند
نمی دانم شاید بعد از آن بشود شاد ترین دختر دنیا یا خوشبخت ترینشان
منتظرش میمانم
پ.ن: همینطوری کلا

...

2008-04-08T08:55:00.000-07:00

اینکه مدام میان حرف های من , میان تلاش هایم برای نجات لحظه هایی که ... لحظه هایی که... خودت خوب می دانی , گریه میکنی داد میزنی می خندی سکوت می کنی انگار که بخواهم تمام حرف هایم را در گوش تخته سنگی فرو کنم که لبخندی نقاشی شده دارد و چشمانی خیس و من که هرچه تلاش میکنم هیچ قرابتی میان آن ها نمی بینم و تو که باز میان حرف های من گریه می کنی , می خندی و من که مدام خواب می بینم , خواب می بینم میان آن همه آشفتگی که مدام خواب می بینم به اندازه ی ثانیه ای که چشم تو خیس می شود به اندازه ی ثانیه ای که چشم من خیس میشود . تو دور می شوی دور میشوی آنقدر که صدایت میشود تنها صدایی ساده با بسامدی معین که با اعمال ریاضی می شود اندازه‌اش گرفت و من که نمی‌دانم به چه دلیل سیزیف وار این همه بغض را این همه دلتنگی را تا وسط گلویم

...بالا می‌آورم و دوباره هولش میدهم آن پایین و خدا میداند چرا ... فراموش کن

تقصیر تو نیست اشکال از من است که همیشه خواسته ام همه ی آدم ها را با قهرمان داستان های محبوبم شبیه سازی

کنم . که دخترکان دنیا را دیویی‌دل ببینم و پسرکانش را زویی و تو را... تقصیر تو نیست اشکال از من است که تو را همیشه لنی دیده ام و خودم را همیشه جس که همیشه تصور کرده ام قرار است روزی با ماشینی که مال خودمان نیست با سرعتی که همه ی درختان را محو می کند برویم به همان مغولستان خارجی که رنگ خوشبختی هایش آبی است و عطر شان عطر نارنج ... اشکال از من است که مدام اشتباه میگیرم دنیای واقعی مان را با دنیای قصه هایی که قهرمان هایش ... تقصیر تو نیست , ببخش من را

اندر باب اینجای تازه

2008-04-05T16:34:00.000-07:00

می خواهم با نوشته هایم آشتی کنم , با مداد و کاغذی که مدت هاست گوشه ی اتاقم غریب افتاده اند

شادی عجیب و غریبی دارم این روزها . نمی دانم شاید به خاطر بهار است و گل های صورتی اش یا به خاطر همان آرامش پس از فاجعه باشد . البته فاجعه ای در ابعاد ذهن خودم . خلوت کرده ام اطرافم را , فکر های نا مربوط ذهنم کم شده , با تلاشی جان فرسا نه گفتن را یاد گرفته ام , بیشتر روابطم را خط قرمز کشیده ام رابطه هایی که پر بودند از فنجان های قهوه تلخ که به زور قورت داده میشدند , کتاب هایی که در دویی ماراتن وار ثقیل ترو سنگین تر میشدند , بحث هایی که تنها نتیجه شان رنجیدن از سر بی ظرفیتی بود , جلسات شعری که پر بودند از خمیازه ها و گوش های باد کرده و شاعر های کشف نشده . خانه تکانی نیاز داشتم برای تحمل این سال جدید... حالا انگار فرصت بیشتری دارم برای دیدن و احساس کردن . لذت بردن از زیبایی هایی که در میان این همه کارهای اضافی گم شده بودند . دیگر کتابی را از سر اجبار نمیخوانم , خجالت نمیکشم از نیمه کاره رها کردن رمان هایی که نام های بزرگی دارند , خجالت نمیکشم از گوش کردن به آهنگ هایی که مارک عامه پسند را یدک میکشند . اگر شعری بخوانم برای دل خودم میخوانم نه برای نشان دادن روح لطیف شعر دوستم ! راه رفتن های مودبانه ام جایشان را داده اند به بازی گوشی های کودکانه , سوت زدن های پیاده رو , دویدن های وسط خیابان و خندیدن های بلند بلند ... این روز ها انگار فرصت بیشتری دارم برای تنها قدم زدن , برای تنها لذت بردن . میدانی میان این همه هیاهو این تنها تنهایی معصومانه ی من است که دوست داشتنی است .

میخواهم با نوشته هایم آشتی کنم , با مداد و کاغذی که مدت هاست غریب گوشه ی اتاقم افتا ده اند